(DULU PUNYA ENTRY)
Siapa tak sakit kalau kita cuba jadi other half for someone but still dikatakan yang kita ni tak memahami dia? Walaupun kita cuba but still dapat respond yang sama? Why? Takpelah awak.
Saya dah biasa kena macam ni. Sekeras kepala saya dan semati hati saya pun awak anggap, saya still nak mencuba. Awak je yang butakan mata tu nak nampak semua benda saya buat. Memang awak dah tunjuk yang saya ni macam takda apa pun bagi awak. Saya terima semuanya dengan seluas luas hati saya. Sedangkan awak dah banyak kali ulang benda yang sama. Saya ni macam dah takda apa bagi awak. Awak tak anggap saya ni penting, awak takda nampak yang saya cuba nak bag kasih sayang, cinta, rindu, penting, semuanya dekat awak. Awak tunjuk yang saya ni kosong. Like I'm lost everything from you. Saya memang betul betul rasa tawar hati. Hari hari saya ingat awak saya yang sebak. Saya yang rasa sakit. Saya jugalah yang cuba happy kan diri saya walaupun awak tahu takda siapa boleh bagi saya ceria melainkan atas usaha saya sendiri. Sebab tu saya pilih jalan untuk diam daripada terus berkata. Memang kata kata saya tajam lebih dari mata pisau. Tapi bila saya cuba awak tak nampak. Yang negativenya semua pada saya. Saya tahan, sampai saya tak tertahan nak hadap semuanya. Takpe lah awak. Mungkin awak dah nampak yang saya ni tak memenuhi kehendak or keperluan awak. Saya dah sangat sangat terbiasa duduk sendiri hadap sendiri tahan sendiri. Sangat terbiasa pupuk hati sendiri. Saya just ada doa je yang boleh bagi saya kuat dari azali lagi. Awak tak nampak apa saya hadap dan awak pun tak rasa apa yang saya rasa. Saya kasar tapi saya masih perlukan orang yang boleh bagi saya bermanja kasih. Tapi saya dah boleh terima hakikat yang semuanya tak mudah dapat melainkan usaha diri sendiri. Sebab saya dah pernah kena.
Saya nak awak tahu, saya tak perlukan seseorang membuka hati saya atau bagi saya kebahagiaan dalam keadaan saya bersedih macam yang awak cakapkan tu. Saya cuma buat apa yang saya perlu buat sampai kan saya boleh terlupa yang saya still ada masalah. Saya tak perlukan seseorang melengkapkan kekosongan hati saya, sebab saya pernah rasa hilang segalanya. Dan saya sendiri cari jalan untuk penuhi rasa kosong saya. Mungkin awak akan fikir saya ni mudah datang dan mudah pergi macam tu je. Tapi awak tak fikir even saya cakap macam mana pun saya still rasa sakit tu. Sedangkan awak tahu orang yang selalu ada dengan saya pun still tak boleh nak dengar luahan saya. Sebab tu saya pilih untuk pendam segalanya. Biar saya sendiri yang rasa. Dan saya lupakan.
Mudah untuk awak menilai keburukkan saya. Tapi saya pasti tak mudah untuk awak terima hakikat apa yang saya cakap. Just leave me alone. Saya tak semudah yang awak anggapkan. Sebab semuanya saya dah terbiasa! Dah terbiasa ada masalah dalam diri dh terbiasa settle kan sendiri! Saya hilang abah yang selalu bermanja dengan saya, yang selalu terima apa saya nak buat, yang selalu bagi kata kata semangat bila saya ada masalah. Saya hilang along saya yang selalu jadi peneman dalam hidup saya. Saya hilang orang yang lebih penting dalam hidup saya! Awak ada nampak ke saya ceria dengan orang yang saya ada? Saya dah biasa terima hakikat yang saya terpaksa pendam apa saya dapat! Semua ni awak tak pernah tahu! Awak tak pernah tahu punca hati saya jadi keras macam ni. Banyak benda saya lalui awak tak nampak. Sampai awak kata itu ini pun saya still pertahankan diri saya. Saya cuba sampaikan kenapa saya jadi macam ni tapi saya still tak mampu nak buat semua ni! Saya biarkan je apa orang nak nilai keburukkan saya sebab saya terbiasa jadi hati batu macam ni! Sebab saya hilang semangat saya! Memang takda siapa pun boleh tolong saya. Sebab tu saya pilih pendam. Saya taknak tarik orang dalam masalah saya. Kalau saya dah luahkan dan someone bagi respond. Saya akan bantah, sebab tak memenuhi respond yang sepatutnya.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Maaf.
